| تبليغات | X |
فرق است
بودم به کارگاه جواني
دوران روزهاي جواني مرا گذشت
در عشق هاي دلکش و شيرين
(شيرين چو وعده ها)
يا عشق هاي تلخ کز آنم نبود کام.
في الجمله گشت دور جواني مرا تمام.
*
آمد مرا گذار به پيري
اکنون که رنگ پيري بر سر کشيده ام
فکري است باز در سرم از عشق هاي تلخ
ليک او نه نام داند از من نه من از او
فرق است در ميانه که در غره يا به سلخ.
اي شب
هان اي شب شوم وحشت انگيز
تا چند زني به جانم آتش ؟
يا چشم مرا ز جاي برکن
يا پرده ز روي خود فروکش
يا بازگذار تا بميرم
کز ديدن روزگار سيرم
ديري ست که در زمانه ي دون
از ديده هميشه اشکبارم
عمري به کدورت و الم رفت
تا باقي عمر چون سپارم
نه بخت بد مراست سامان
و اي شب ،نه توراست هيچ پايان
چندين چه کني مرا ستيزه
بس نيست مرا غم زمانه ؟
دل مي بري و قرار از من
هر لحظه به يک ره و فسانه
بس بس که شدي تو فتنه اي سخت
سرمايه ي درد و دشمن بخت
اين قصه که مي کني تو با من
زين خوبتر ايچ قصه ايچ نيست
خوبست وليک بايد از درد
نالان شد و زار زار بگريست
بشکست دلم ز بي قراري
کوتاه کن اين فسانه ،باري
آنجا که ز شاخ گل فروريخت
آنجا که بکوفت باد بر در
و آنجا که بريخت آب مواج
تابيد بر او مه منور
اي تيره شب دراز داني
کانجا چه نهفته بد نهاني ؟
بودست دلي ز درد خونين
بودست رخي ز غم مکدر
بودست بسي سر پر اميد
ياري که گرفته يار در بر
کو آنهمه بانگ و ناله ي زار
کو ناله ي عاشقان غمخوار ؟
در سايه ي آن درخت ها چيست
کز ديده ي عالمي نهان است ؟
عجز بشر است اين فجايع
يا آنکه حقيقت جهان است ؟
در سير تو طاقتم بفرسود
زين منظره چيست عاقبت سود ؟
تو چيستي اي شب غم انگيز
در جست و جوي چه کاري آخر ؟
بس وقت گذشت و تو همانطور
استاده به شکل خوف آور
تاريخچه ي گذشتگاني
يا رازگشاي مردگاني؟
تو اينه دار روزگاري
يا در ره عشق پرده داري ؟
يا شدمن جان من شدستي ؟
اي شب بنه اين شگفتکاري
بگذار مرا به حالت خويش
با جان فسرده و دل ريش
بگذار فرو بگيرد دم خواب
کز هر طرفي همي وزد باد
وقتي ست خوش و زمانه خاموش
مرغ سحري کشيد فرياد
شد محو يکان يکان ستاره
تا چند کنم به تو نظاره ؟
بگذار بخواب اندر ايم
کز شومي گردش زمانه
يکدم کمتر به ياد آرم
و آزاد شوم ز هر فسانه
بگذار که چشم ها ببندد
کمتر به من اين جهان بخندد
